فریدا کالو

او به سبک تئوانا لباس می‌پوشید، با دامن‌های بلند، گل در مو و گردنبندهایی از یشم و مهره‌های پیش‌کلمبی. این یک لباس نمایشی نبود؛ بلکه بیانگر خاستگاه و هویتی بود که او می‌خواست داشته باشد.

گلدان‌های ما این ایده را به کار می‌گیرند. سیلوئت نیم‌تنه به بوم تبدیل می‌شود و بر آن، جواهری می‌درخشد: یشم سبز، مروارید سیاه، طلا، نقره یا تزئینات بومی.

من و طوطی‌هایم، ۱۹۴۱. ستون شکسته، ۱۹۴۴. ویوا لا ویدا، ۱۹۵۴، آخرین اثر او با آن کلمات نوشته‌شده بر هندوانه. هر مجسمه در این مجموعه با یک نقاشی خاص آغاز می‌شود و آن را به فلز می‌آورد، بدون آنکه شخصیت اثر از بین برود.

هر قطعه در کارگاه ما در مکزیکوسیتی، چند کیلومتر دورتر از کاسا آسول، به‌صورت دست‌ساز با نقره، طلای ۲۴ عیار یا مس پرداخت می‌شود.