سالوادور دالی

پایداری حافظه، ۱۹۳۱، ساعتی را نرم و آب‌شده به تصویر کشید؛ به گفته خود دالی، ایده این اثر هنگام تماشای پنیر کامامبر در حال ذوب شدن در گرما به ذهنش رسید. دگردیسی نارسیس، ۱۹۳۷، چهره‌ای را در انعکاس خود دوچندان کرد. وسوسه سنت آنتونی، ۱۹۴۶، فیلانی را بر پاهای بی‌پایان بالا برد.

مجسمه‌سازان ما این تصاویر را به بُعد سوم می‌برند، بدون آنکه وحشی‌گری آن‌ها را مهار کنند: ساعت همچنان در حال ذوب شدن است و لب‌های می وست همچنان نشیمنگاهی است. هر قطعه در کارگاه ما در مکزیکوسیتی به‌صورت دست‌ساز با نقره، طلای ۲۴ عیار یا مس پرداخت می‌شود.

بنیاد گالا-سالوادور دالی، که خود هنرمند در سال ۱۹۸۳ آن را تأسیس کرد، نگهبان آثار و حقوق معنوی اوست. این بنیاد پیش از تولید، طراحی هر یک از آثار این مجموعه را بررسی و تأیید کرده است.

بنابراین آنچه بر میز یا قفسه خود قرار می‌دهید، تفسیری آزاد نیست؛ بلکه تصویری از دالی است که با تأیید نگهبانان میراث او، در فلز تجسم یافته است.