انریکه خولی پریتو

مجسمه‌ساز و هنرمند D'Argenta

انریکه مجسمه‌ساز مکزیکی بود که در ۱۸ آوریل ۱۹۳۲ در آکامبارو متولد شد. او در سال ۲۰۰۰ درگذشت.

او در سنین پایین علاقه شدیدی به کار با گِل و سایر مواد مشابه نشان داد.

در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۹۵، انریکه در نمایشگاه‌های سالانه‌ای که توسط مؤسسه مکزیکی-آمریکایی روابط فرهنگی حمایت می‌شد، برای مجسمه‌هایش جوایزی کسب کرد. او با استاد دون لوئیس آلبارّان ای پلیه‌گو، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های حیوان‌نگاری در آمریکای لاتین، و با دون آنخل تاراک، پرتره‌ساز و مجسمه‌ساز اسپانیایی، همکاری داشت.

مجسمه‌ساز برجسته، شما همواره در خاطره ما باقی خواهید ماند و به‌عنوان الگویی ماندگار در زندگی نسل‌های جدید مجسمه‌سازان ایستاده‌اید.

گروه هفتم پیشاهنگان مکزیک

مجسمه‌های انریکه خولی

انریکه در ۱۸ آوریل ۱۹۳۲ در آکامبارو متولد شد. او در سال ۲۰۰۰ درگذشت.

انریکه خولی آثار خود را در مهم‌ترین شهرهای مکزیک و خارج از کشور به نمایش گذاشت. او آناتومی و هنر را در «اسکوئلا لیبره د آرته ای پابلیسیداد» و «آکادمی سوره» تدریس کرد. او به مدت ده سال در دانشکده طراحی دانشگاه ملی خودمختار مکزیک تدریس کرد؛ ابتدا کلاسی در مورد مواد و سپس کلاسی در مورد طراحی. او همچنین چندین سمینار مجسمه‌سازی برگزار کرد. به دلیل آشنایی‌اش با منطقه رودخانه ناپو در اکوادور و آمازون، توسط ویتال آلسار، جهانگرد و نویسنده شناخته‌شده، دعوت شد تا در سال ۱۹۷۷ در اکسپدیشن «فرانسیسکو اورایانا» شرکت کند. سردیس‌های فرانسیسکو اورایانا که به‌عنوان مجسمه‌های سرِ سه گالیونِ این اکسپدیشن استفاده شدند، توسط خولی ساخته شدند.

او همچنین مسئول لوح تزئینی نام هر یک از کشتی‌ها بود.

انریکه خولی سپس به اکسپدیشن مشابهی در سال ۱۹۷۸ دعوت شد که در آن خود به‌عنوان ناخدای کشتی شرکت‌کننده، «آنا د آیالا»، منصوب گردید. این اکسپدیشن با نام «ال هومبره ای لا مار» یا «انسان و دریا»، از تامپیکوی مکزیک تا سانتاندر اسپانیا ادامه یافت. این سفر توسط خوزه لوپز پورتیو، رئیس‌جمهور مکزیک، و خوان کارلوس، پادشاه اسپانیا، حمایت می‌شد.

سومین اکسپدیشن در سال ۱۹۸۲ نیز به استعداد خولی نیاز داشت که این بار چندین مجسمه برای نصب بر روی یک کشتی خلق کرد.

به مناسبت پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا، چندین اثر از انریکه خولی سفارش داده شد تا بر روی «ماری‌گالانته، S.M.»، بازسازی کشتی «سانتا ماریا»ی کلمب از قرن پانزدهم، نصب شود. از میان آن‌ها دو پیکره از پوزئیدون و مجسمه دیگری با عنوان «انسان جهانی» بود که به‌طور موقت در کابین اصلی به نمایش درآمد و برادری و صلحی را که انسان از طریق عشق به طبیعت و دریا به ارمغان می‌آورد، به تصویر می‌کشید.

مجسمه پری دریایی اکنون به‌طور دائم در موزه فضای باز «انسان و دریا»، در پارک مگدالنا، سانتاندر اسپانیا به نمایش گذاشته شده است. نسخه‌ای از پری دریایی به‌زودی در بندری که شاهد تولد «ماری‌گالانته، S.M.» بود، یعنی آلوارادو، وراکروز، نصب خواهد شد.

۱۹۷۵-۸۰ گالری‌های پیس، هیوستون، تگزاس، ایالات متحده آمریکا.

نمایشگاه دائمی.

۱۹۷۵ شرکت در حراج سالانه‌ای که توسط کمیته پرو کودک (Pro Child) برگزار می‌شد.

۱۹۷۶ داکس آنلیمیتد اینترنشنال. هتل کامینو ریل، مکزیکوسیتی.

۱۹۷۷ موزه تلاتیلکو، ایالت مکزیک (ششمین دوره).

کنفرانس بین‌المللی شکارچیان و ماهیگیران بزرگ، سن آنتونیو، تگزاس. شهرداری کواوتیتلان ایزکالی، ایالت مکزیک.

۱۹۷۸ حراج بانامکس، کاخ ایتوربیده، مکزیکوسیتی. گالری‌های گلاسر، سن آنتونیو، تگزاس، ایالات متحده آمریکا.

۱۹۸۰ موزه «انسان و اقیانوس»، سانتاندر، اسپانیا، نمایشگاه دائمی.

۱۹۸۱ نمونه‌کاری مجسمه بانامکس، مکزیکوسیتی.

۱۹۸۲ تالار هنر ۷، یادبود عمارت، آگواسکالینتس.

۱۹۸۳ گالری آرانخوئز، مکزیکوسیتی. گالری ۲۰۰۰، مکزیکوسیتی.

۱۹۸۴ آرت اکسپو، نیویورک، ایالات متحده آمریکا. گالری آرت اینوستورز، دالاس، تگزاس، ایالات متحده آمریکا، نمایشگاه دائمی.

۱۹۸۵ آرت اکسپو، دالاس، تگزاس، ایالات متحده آمریکا.

آرت اکسپو، لس‌آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا.

۱۹۸۶ «یوتنیکس»، آستین، تگزاس، ایالات متحده آمریکا. (نمایشگاه اختصاصی)

۱۹۸۶ موزه هنر، آکامبارو، گواناخوآتو، مکزیک

۱۹۸۷ گالری آئورا، مکزیکوسیتی.

هتل ماریا ایزابل، مکزیکوسیتی.

خانه فرهنگ، وراکروز.

گالری هنر میسراخی، مکزیکوسیتی. (نمایشگاه دائمی)

جایزه:

۱۹۵۴ جایزه اول نمایشگاه پیشاهنگی، مکزیکوسیتی.

۱۹۶۳ جایزه اول: بخشی از گروهی که مسابقه نقاشی‌های دیواری و برجسته‌کاری PRI، مکزیکوسیتی را برنده شد.

آثار:

– بنای یادبود روییز کورتینز، لوس پینوس، مکزیکوسیتی.

– پرتره‌های شخصیت‌های برجسته در بلوار پاسئو د لا ریفورما، مکزیکوسیتی.

– بناهای یادبود، مدرسه حسابداران، مکزیکوسیتی.

– چندین پیکره در مجموعه‌های خصوصی در ۱۵ کشور.

– بنای یادبود «ماری‌گالانته»، موزه انسان و دریا